Drie werelden aan één tafel
Bijna alles wat een organisatie in Nederland doet, loopt tegenwoordig via digitale middelen. Een vergunning aanvragen, een patiënt inplannen, een woning toewijzen, een factuur betalen. Ook waar het werk zelf mensenwerk blijft, draait het op systemen, leveranciers en data.
Daarmee is een vraag belangrijk geworden die vroeger nauwelijks gesteld werd: hebben we hier zelf nog grip op? Weten we van wie we afhankelijk zijn, waar onze gegevens staan en wat er gebeurt als het een dag niet werkt? Dat is voor mij de kern van digitale soevereiniteit. Niet alles zelf doen, maar wel zelf kunnen kiezen en die keuze kunnen uitleggen.
In die vraag komen drie werelden samen. De techniek, die steeds meer mogelijk maakt. De wetgever, die terecht eist dat organisaties dit goed regelen. En het bestuur, dat er uiteindelijk voor verantwoordelijk is. Ze hebben elkaar nodig, maar ze spreken zelden dezelfde taal.
Goede bedoelingen, moeilijke woorden
De wetten die de afgelopen jaren zijn gekomen, hebben een heldere bedoeling: organisaties weerbaar maken en mensen beschermen. Maar om die bedoeling precies te maken, staan ze vol technische begrippen. Wie niet uit de IT komt, leest al snel een tekst waarin elk woord klopt en toch niets blijft hangen.
Ik zie wat dat in de bestuurskamer doet. Het onderwerp wordt doorgeschoven naar de specialist. Of het wordt een lijst met vinkjes, terwijl het eigenlijke gesprek niet gevoerd wordt: wat betekent dit voor ons, en wat moeten wij hier zelf mee?
Waarom ik dit doe
Ik kom zelf uit de techniek. Gaandeweg ben ik steeds meer geboeid geraakt door de vraag hoe je IT goed bestuurt: wie beslist, wie toeziet en hoe je daarover verantwoording aflegt.
Daardoor sta ik met één been in elke wereld. Ik begrijp wat de techniek doet en wat de wet bedoelt, en ik weet hoe weinig tijd een bestuurder heeft om zich erin te verdiepen. Board Guardian is mijn manier om die werelden bij elkaar te brengen.